CO2-belasting geen oplossing - Utilities
blog

CO2-belasting geen oplossing

Publicatie

1 apr 2019

Categorie

Utilities

Soort

blog

Tags

co2-belasting

Het lijkt erop dat de energietransitie ook bij de burger is beland. Met dank aan de landelijke dagbladen die in grote chocoladeletters aankondigden dat de energierekening driehonderd euro hoger wordt, weet heel Nederland nu dat verduurzaming geld kost. Zowel de kabinetspartners als de oppositie struikelden dan ook over elkaar in de debatten om Wiebes om opheldering te vragen. Die verdedigde zich nog met het feit dat de koopkracht er niet op achteruit ging, maar het leed was al geleden. Snel kondigden een aantal partijen aan dat zo iets nooit onder hun leiding was gebeurd, een statement dat handig uitpakte bij de verkiezingen voor de provinciale staten. En uiteraard heeft een aantal de oplossing al klaarliggen: laat de industrie maar betalen. Deze retoriek gaat er natuurlijk in als koek. Want behalve dat de burger daarmee zijn eigen portemonnee denkt te beschermen, staat de zware industrie in Nederland toch al onder zware verdenking.

En nu kondigt de minister dus aan dat hij de CO2-lasten meer op de schouders van de industrie wil laten rusten onder het mom van ‘de vervuiler betaalt’. Op het eerste gezicht een logisch standpunt, dat echter in een mondiale economie geen stand weet te houden. Want zoals PWC al meldde in het onderzoek dat het publiceerde naar de gevolgen van een CO2-taks: de risico’s voor het weglekken van CO2 zijn zeer groot. Europees is het al lastig om CO2 te beprijzen, al doet de EU dappere pogingen ETS weer op de rit te krijgen, internationaal staat CO2-beprijzing helemaal nog niet bovenaan de agenda’s.

Kortgezegd zijn twaalf grote bedrijven verantwoordelijk voor negentig procent van de industriële CO2-uistoot. Het lijkt dan ook zeer eenvoudig om deze twaalf bedrijven te dwingen om maatregelen te nemen deze uitstoot drastisch terug te dringen. Helaas is de werkelijkheid weerbarstiger. Industrietakken als de staalindustrie, raffinage, kunstmest, industriële gassen en petrochemie concurreren allemaal op wereldschaal. Als de kunstmest- of staalprijs ergens anders op de wereld een paar cent goedkoper is, stappen gebruikers massaal over naar een andere leverancier. Dit pakt niet alleen slecht uit voor de mondiale CO2-uitstoot, maar ook voor de directe werkgelegenheid in de industrie en indirect bij talloze leveranciers aan de industrie.

De twaalf bedrijven zitten nog in Nederland omdat ze hun processen zeer efficiënt hebben ingericht, ook op het gebied van energieverbruik. De bedrijven in de Verenigde Staten en China zijn concurrerend door lage energie- en personeelskosten, waardoor ze niet worden gedwongen efficiënter te werken en hun CO2-uitstoot te beperken.

Begrijp me goed: ik ben voor verduurzaming van de industrie. Maar ondersteun de industrie met kennis, duidelijke wet- en regelgeving en (financiële) middelen. Domweg de ODE verschuiven naar de industrie is niet de oplossing.

Bron: Utilities